• trudny okres dorastania może mieć ogromny wpływ na psychikę
• mimo wpływowi środowiska można się zmienić
• autorefleksja jest pomocna
• o tym jak wybaczyć poprzez zrozumienie

Tekst jest długi. Wymaga przeczytania w całości, aby go zrozumieć i nie wyjść z błędnymi wnioskami. Nie piszę jeszcze aż tak dobrze, aby temu przeciwdziałać.

Mój ociec zmarł kilka dni temu. Wiadomo co + choroby współistniejące. Miałem z nim naprawdę złą relację. Był bardzo “starej daty”. Uważał, że szacunek należy mu się wyłącznie z powodu tego, że mnie spłodził. Wielokrotnie podejmował decyzje, które bardzo negatywnie rzutowały na mnie (i nie tylko). Obecny był w moim życiu wyjątkowo epizodecznie. Była osobą, która w 10 sekund swoimi słowami był w stanie mnie rozsierdzić. Może nie tyle, co swoimi słowami, ale podejściem. Przekonaniem, że jest posiadaczem jedynej prawdy i jedynego poglądu. Mimo przeprowadzenia z nim dziesiątek rozmów, nigdy nie udało mi się mu pokazać innego punktu widzenia. Był zamknięty w swojej bańce.

To człowiek, który wyrządzał psychiczną i fizyczną krzywdę w rodzinie. Był w tym nad wyraz beznamiętny.

To człowiek, który dwukrotnie pozwał mnie do sądu, był jedną z kilku przyczyn moich wizyt u psychiatry i brania leków antydepresyjnych. Leżałem otumaniony całymi miesiącami na łóżku zwinięty w kłębek. Miałem bardzo ciemne myśli w 2016 roku. Nie miałem znajomych poza internetem, których obecność pomagała mi utrzymać usta nad taflą morza desperacji.

Jestem fizycznie dosyć mocno do niego podobny. Jestem przekonany, że odziedziczyłem po nim całą tą genetyczną mieszankę, która definiuje w znacznym stopniu to kim jestem. Na przykład to, że bardzo ciężko mi umrzeć. W 2018 miałem kolejny raz wymienianą zastawkę w sercu. Nieświadomy kolonii bakteryjnej w sercu i zniszczonej w 75% zastawki byłem na koncercie i na imprezie ze znajomymi. Dzielił mnie dosłownie tydzień od tego, abym upadł na chodniku i zmarł. No ale przeżyłem. A następnie regenerowałem się podobno nadzwyczaj szybko. To tylko jeden z przykładów. Odziedziczyłem po nim bycie niezniszczalnym fizycznie.

Odziedziczyłem po nim również część charakteru. Jakiegoś rodzaju fundementy. Obecnie jestem przekonany, że jest to spektrum autyzmu (gdy skończy się pandemia, to pójdę się zdiagnozować). Nadwrażliwość części zmysłów, niedowrażliwość innych.

Bardzo duże problemy z umiejętnościami społecznymi. Od zawsze czułem się inny lub traktowany gorzej. Dopiero po tym, jak mogę uznać, że stałem się dorosłym człowiekiem, to mogę powiedzieć, że rozumiem te dzieciaki z podstawówki, które się ze mnie naśmiewały. Dopiero teraz rozumiem mechanizmy psychologiczne, które wtedy następowały. Mogę mieć jedynie jakiegoś rodzaju smutek, że moi ówcześni nauczyciele nie zareagowali na to w sposób, który by był pomocny. Wierzę, że to nie była zła wola, tylko brak doświadczenia w radzeniu sobie z takimi przypadkami.

Często mam ogromne problemy ze zrozumieniem motywów czyichś działań. Fizycznie mój mózg często nie jest zdolny do odpowiedzenia na pytanie “czemu ta osoba się tak zachowała?”. Postawiło to w moim życiu przede mną szereg problemów. Problemów, które pojawiły się w dzieciństwie, w okresie nastoletnim czy w momencie wyprowadzki z domu i przejścia w dorosłość. I te sprawy ciążą mi na psychice niczym kamienie przykute do nogi i ciągnące mnie do dna. Zużywam masę energii na to, aby temu przeciwdziałać.

Nie chciałbym, aby ktoś pomyślał, że to socjopatia - to nie ma z tym nic wspólnego. Czuję całe spektrum emocji i bodźców, które często są bardzo intensywne.

Jednak wiem, że nie jestem po prostu genetycznym kopiuj-wklej z mojego ojca. Mam w sobie coś więcej. Mam zdolność do autoobserwacji, autorefleksji i modyfikowania swoich zachowań i przekonań. Uważam, że jakiegoś rodzaju “początkowe przebudzenie” w tej materii nastąpiło we mnie w wieku 16-17 lat. Lecz dopiero pod koniec 2016 roku przybrało znacząco na sile. To był rok który odcisnął na mnie chyba największe piętno, jeśli miałbym zsumować wydarzenia. Depresja, sądowanie się z ojcem, śmierć psa, złe decyzje, koniec szkoły i egzaminy, wiele kamieni na drodze z osobami mi bliskimi, przygotowania do wyjazdu do pracy za granicę, aby w końcu skończyć z pracą w zawodzie i wyprowadzką z domu. Teraz wiem pod jakim mentalnym ostrzałem byłem i jak mocno mój i tak szczeniacki umysł był zamglony.

Czuję, że wydarzenia tamtego roku były dla mnie największymi ciosami, które ocuciły mnie z bycia bezrefleksyjnym NPCem, który nawet nie jest świadomy własnego istnienia.

Zacząłem “normalnieć”. W otoczeniu normalnych ludzi, z normalnymi w miarę życiami i normalnymi relacjami międzyludzkimi. Mogłem zostawić za sobą swoje stare życie, czyli:

• rodzwiedzeni rodzice (sam pisałem pozew rozwodowy mamie)
• dom, do którego się wyprowadziliśmy kilka lat wcześniej; dom w którym zmarła moja babcia z demencją wyzywająca mnie na porządku dziennym od skurwsynów (to ma chyba wpływ na umysł 15 latka, który otarł się o śmierć) oraz zmarł mój wujek z powodu wylewu
• brak kontroli nad swoim życiem
• i całą resztę codziennych problemów, które tutaj pominę
  

Zacząłem “normalnieć”. Cechy, które były odbijane przez krzywe zwierciadło mojej poprzedniej rzeczywistości były dziwne czy wręcz niechciane, teraz zaczynały być przydatne.

Jeśli w 2013 zacząłem się toczyć w kierunku zmiany, to końcówka 2016 i kolejne lata były dla mnie gazem w podłodze. Zmieniłem okablowanie w swoim mózgu. Zmieniłem kompletnie swój system wartości. Obserwowałem i implementowałem schematy zachowań. Nawet osiągnąłem coś, co mogę opisać jako “wybiórczą empatię” - jestem w stanie czuć emocje innych ludzi i znać ich reakcje na jakieś wydarzenia (ale nie zawsze). Godzinami myślałem o swojej przeszłości i po zwiększeniu swoich umiejętności społecznych teorią i praktyką - dogłębnie zrozumiałem motywy, powody i skutki zachowań ludzi ze swojej przeszłości i swoich.

Uświadomiłem sobie dopiero niedawno, że dla mnie relacje z ludźmi były jak chodzenie po polu minowym z zawiązanymi oczami. Każdy ruch mógł mieć złe konsekwencje. Żyłem w olbrzymim nieuświadomionym stresie.

Nawet zrozumiałem motywy zachowań mojego zmarłego ojca. A nawet jeśli nie motywy, to jakiś zbiór zasad i schematów przy użyciu których działał. Sporą część z nich widzę w starym mnie. Obecnie większość z tych rzeczy jest już zmieniona. Mrozi mnie fakt, że bez autorefleksji i potrzeby zmiany siebie skończyłbym tak jak on.

Czuję, że z powodu nienawiści do tego, jaką osobą bym mógł się stać, jest we mnie ogromna presja na to, abym był jak najlepszym człowiekiem. Abym był jak najbardziej sprawny w relacjach międzyludzkich, był pomocny, był dobry, był otwarty. Robił wszystko "tak jak powinno być" i "prawidłowo". Ciężko mi znaleźć w tym złoty środek. Czuję się jakbym próbował ustawić odpowiednią temperaturę w kranie z dwoma nieprecyzyjnymi kurkami.

Wydaje mi się, że idzie mi ta zmiana całkiem dobrze. Ludzie z mojego otoczenia określają mnie jako empatycznego, otwartego, komunikatywnego i pomocnego. Krok po kroku idę do swojego celu życiowego, jakim jest pomoc ludzkości w tym, aby stała się cywilizacją międzyplanetarną.

Daleka droga przede mną w kwesti rozwoju mojej osobowości. Wydaje mi się, że to jaki kierunek bym chciał teraz objąć, to droga wybaczenia. Wybaczenia innym, sobie oraz zdobycia wybaczenia u innych ludzi. Czuję, że jestem w tym bardzo słaby. Chcę się w tym rozwinąć i poukładać rzeczy w głowie.

Jak się wybacza ludziom i pracuje na wybaczenie? Można po prostu powiedzieć “wybaczam”? Nie mam poczucia, że same słowa tutaj wystarczają i są potrzebne działania. W sensie - proste stwierdzenie nia ma żadnej mocy, potrzebne jest zrozumienie. Tak przypuszczam.

Nawet jeśli dokładnie tego jeszcze nie rozumiem, to dojrzałem do pewnej decyzji, jaką jest wybaczenie mojemu ojcu. Nie był w stanie się zmienić i wręcz do końca jego działania miały na mnie negatywny wpływ. Teraz jest on tylko konceptem w mojej głowie, który jest w bezruchu. Rozumiem jego działania, jego motywy, jego popędy, jego historię - i rozumiem, że był po prostu ograniczony. Ograniczony na sposoby, które ukształtowały z niego taką osobę, a nie inną.

Dopiero teraz jestem w stanie mu wybaczyć. Dopiero teraz, gdy przestał swoimi działaniami drążyć mi dziurę w czole niczym chińska tortura. Dopiero bez możliwości rozmowy z nim. Ale nie mam sobie tego za złe. Po prostu wcześniej nie byłem w stanie. Może też dlatego, że patrząc na niego, widziałem jakąś drobną część siebie? Moze dlatego nie mogłem mu wybaczyć, bo to by znaczyło, że legimityzuję jego działania i wysiłek w to, aby nie stać się nim jest bez sensu? Może.

Dzisiaj jednak widzę, że to są osobne rzeczy. Że mogę jednocześnie zrozumieć i wybaczyć temu człowiekowi krzywdy, które wyrządził z powodu swojego ograniczenia i jednocześnie jeszcze bardziej się oddalać od stania się nim.

Stanie się nim, byłoby najgorszym co mogłoby mnie spotkać.

Zaszczepiłem w sobie walkę sam ze sobą. Konstruktywna i przebudowyjąca część mojej psychiki robi bardzo dobrą robotę z przekształcaniem czy obudowywaniem moich ograniczeń poznawczych i społecznych. Chciałbym kiedyś osiągnąć stan spokoju, w którym mam poukładane rzeczy i w głowie i w relacjach z innymi ludźmi. Czy to w ogóle możliwe, aby wygrać walkę samemu ze sobą?

Ten tekst powstał w nocy z bardzo silnym bólem głowy w silnej potrzebie terapeutycznej dla mnie ekspresji. Jeśli w jakiś sposób Cię to poruszyło lub chcesz porozmawiać o wybaczaniu/masz w tym temacie jakieś doświadczenia, to proszę skontaktuj się ze mną - jestem fanatykiem dostawania feedbacku, który pozwala mi się dostrajać.

Jeśli chcesz przedstawić suche fakty, to możesz kogoś odesłać do encyklopedii, albo dać mu kawałek tekstu do przeczytania.

Prezentacja ma opowiadać historię. A właściwie to Ty masz opowiadać historię z pomocą slajdów, które mają być atrakcyjne wizualnie. ALE slajdy powinno się robić na końcu, a nie na początku (do czego jesteśmy przyzwyczajeni).

Pisanie scenariusza -> Szkic -> Produkcja

1. W procesie przygotowywania prezentacji najwięcej czasu powinieneś poświęcić na robienie scenariusza.
2. Dopiero potem z tego należy zrobić storyboard.
3. I na końcu możesz przekuć to w slajdy. Mają być PROSTE. Grafiki, zdjęcia, minimalna ilość tekstu.

Dziewięć filarów znakomitej prezentacji.

Wykorzystaj odpowiednią ich ilość, aby Twoja prezentacja była odpowiednia dla widowni (nie będziesz przecież dodawał opinii klientów do prezentacji na studiach).

1. Nagłówek - 140 znaków, dopełnienie lux orzeczenie
2. Deklaracja emocjonalnego zaangażowania (to budzi mój entuzjazm, ponieważ...)
3. Trzy główne myśli, które słuchacz powinien sobie móc sobie bez problemu przypomnieć
4. Użyj metafor i analogii (szczególnie przy prezentowaniu licz i danych)
5. Demonstracje (produktów, współpracowników, partnerów)
6. Pokazuj partnerów
7. Pokaż opinie użytkowników/klientów. Jeśli to odpowiednie to włącz ich do prezentacji
8. Klipy wideo - max 2/3 minuty. Reklamy, wypowiedzi pracowników, ludzi używających produktów
9. Flipcharty, rekwizyty. Zademonstruj i omów. Daj dotknąć produktu słuchaczom

Arystotelesowski konspekt przekonującej argumentacji

Wokół tego rdzenia opowiedz historię. To powinien być szkielet na którym zbudujesz całość.

1. Historia lub stwierdzenie przyciągające uwagę
2. Sformułowanie problemu/pytania
3. Podsunięcie rozwiązania
4. Opisanie konkretnych korzyści
5. Wezwanie do działania

Po co mam się tak starać?

Bo możesz poprowadzić ludzi ku przyszłości, w której za 10 minut są bogatsi w mile spędzony czas, nowe informacje i rozwiązany problem.

Bo jesteś niezadowolony z obecnego stanu rzeczy i chcesz to zmienić. Nie ważne czy chodzi wyłącznie o Twoje umiejętności robienia prezentacji, propozycję założenia paneli słonecznych w spółdzielni mieszkaniowej czy od tego zależy Twoja przyszła kariera w firmie w której pracujesz. Masz świadomość tego, że może być inaczej i chcesz tam pójść, zabierając innych za sobą.

Slogany.

Używaj sloganów konsekwentnie, powtarzaj go. Powinien oferować wizję lepszej przyszłości dla odbiorcy.

Slogan -> jestem klientem/słuchaczem i co to dla mnie oznacza -> 140 znakowy nagłówek.

Co budować na szkielecie?

Historia lub stwierdzenie przyciągające uwagę

Slogan i 140 znakowy nagłówek.

Sformułowanie problemu/pytania

Wprowadźmy nieprzyjaciela już na początku prezentacji. Najpierw przedstawmy problem, potem rozwiązanie.

Poświęć trochę czasu na szczegółowe opisanie problemu. Niech opis będzie żywy, niech odbiorcy czują narastający ból jaki z tego wynika.

Podsunięcie rozwiązania

Ludzi nie obchodzi produkt. Obchodzi ich rozwiązanie własnego problemu. Opisz obecny stan a następnie przedstaw wizję przyszłości. Opisz prostymi słowami swoje rozwiązanie.

a) Nie rób

- nigdy

I) podpunktów

Walcz z nudą pojawiającą się po 10 minutach tej samej treści. Włóż wideo. Zaproś gościa. Opowiadaj o czymś innym.

Opisanie konkretnych korzyści

Dane liczbowe powinny tylko uzupełniać myśl główną naszej prezentacji. Nadaj im kontekst, skalę i znaczenie. Używaj analogii aby podać liczby w atrakcyjnej formie.

Uznajmy zasługi tych, którzy zasłużyli. Postawmy ich w świetle reflektorów i oklasków.

Wykorzystaj opinię beta testerów i klientów. Jeśli nie możesz go zaprosić osobiście to wykorzystaj krótsze niż 2 minuty wideo z nim.

Często dziękuj publicznie pracownikom, partnerom o klientom. Często.

Wezwanie do działania

Jeśli wcześniej dobrze sobie poradziłeś, to masz całkiem dużo uwagi na sobie. Możesz ją wykorzystać i zrobić coś dobrego (dla siebie lub innych). Zachęć ludzi do działania (a teraz kupcie ten produkt!, zalogujcie się już dzisiaj!, pomóżcie biednym zwierzątkom!)

Metoda Kawasakiego

Prezentacja (sprzedażowa) powinna być:

1. Krótka
2. Klarowna (jedna, maksymalnie dwie główne myśli)
3. Kusząca - to w jaki sposób odróżniamy się od konkurencji
4. Skondensowana - nie powinno się wykonywać tej samej czynności przez więcej niż 15 sekund
5. Konkretna - pokaż rozwiązania konkretnego problemu

Moment opadu szczęki

Zaplanuj go. Wybierz to co chcesz, aby ludzie zapamiętali najbardziej (zaskakujący plottwist). Nie musi być przełomowy, może być zaskakujący, niespodziewany. Uczyń go częścią scenariusza. Przećwicz go tyle razy aby wychodził bezwysiłkowo.

Utrzymuj kontakt wzrokowy, otwartą postawę i dużo gestykuluj. Mów w różnym tempie podkreślając dramaturgię lub emocjonalność słów.

"Jak brzmią pytania na moje odpowiedzi?" - Henry Kissinger

Wymyśl sobie jak najwięcej pytań, poproś ludzi obecnych przy ćwiczeniach, aby je zadawali. Zanotuj je, a następnie pogrupuj je w koszyki/kategorie. Takie jak "cena" czy "konkurencja" i przygotuj sobie odpowiedzi na nie.

Dlaczego wasze produkty kosztują 10% więcej niż te konkurencji?

Kategoria cena. Pytanie może być zadane na setki różnych sposobów, a my możemy się przygotować na każde z nich i nie dać wybić z równowagi!

Prezentujemy najlepszą jakość jakość, dbałość o detale i fenomenalne wsparcie klienta.

EEEEEEEEEEEE dźwig

Czas zacząć ćwiczyć naszą prezentację. Jeśli tak jak ja macie problem z "yyyyyyyyy oraz eeeeeeeeeeee", to osoba z którą ćwiczysz przemawianie może stukać łyżką w szklankę przy każdym "yyyyy". Podobno bardzo skuteczna metoda.

Nagrywaj siebie i oglądaj to. Najlepiej z innymi.

Precz z kartką!

Instrukcja w pięciu krokach:

1. Spiszmy swój scenariusz w sekcji "Notatki" programu do robienia prezentacji, używając pełnych zdań.
2. Zaznaczmy albo podkreślmy słowa kluczowe w każdym zdaniu i przećwiczmy prezentację.
3. Usuńmy ze skryptu wszystko co zbędne zostawiając jedynie słowa kluczowe i przećwiczmy prezentację.
4. Zapamiętajmy jedną główną myśl z każdego slajdu.
5. Przećwiczmy całą prezentację bez notatek, używając slajdu jako telepromptera.

Dzięki temu będziemy mieli przećwiczoną prezentację już trzy razy. Kozacko, nie?

Prezentujemy

Traktuj prezentację jako "inforozrywkę". Publiczność chce się czegoś dowiedzieć, ale i dobrze bawić.

Ubieraj się odrobinę lepiej niż reszta, ale stosownie do wymogów kultury. Jak już wymyślisz coś co zmieni świat, to możesz ubierać się jak chcesz.

Ubieraj się tak jakbyś robił rzeczy, które osiągniesz. Gdy idziesz do banku prezentować ofertę, to ubierasz drogi garnitur.

W trakcie prezentacji zepsuł się rzutnik, kobieta w trzecim rzędzie pije piwo a na scenę wbiegło dziecko.

Jeśli coś idzie niezgodnie z planem, to nie znaczy że idzie źle. Nie daj się zwariować z powodu drobiazgów.

Nie przepraszaj za wpadki, ale jeśli coś pójdzie nie tak to przyznaj się do tego. Jeśli nikt nic nie zauważył to nie przyznawaj się.

Więcej mocy

Jeśli chcesz sprawować "rząd dusz" nad publicznością możesz stosować anaforę, czyli powtórzenia.

Dobry wieczór, nie musisz uciekać
Przed wrogiem, co wciąż zastawia sidła
Przed snem o bitwie, którą wygrałeś
Przed orłem, który daje ci skrzydła

Dominika Zembrzuska, Dla Don Kichota

Użyte odpowiednio potrafi bardzo wzmocnić przekaz.

__________________________

Treść posta oparłem na podstawie notatek z książki, którą dostałem na święta.

Steve Jobs: Sztuka prezentacji. Jak świetnie wypaść przed każdą publicznością

Nikt nie potrafi oczarować publiczności tak jak Steve Jobs. Ta książka zdradzi wam, jak być tak samo skutecznym jak on. Prezentacje to podstawa. Od nich często zależy sukces lub porażka firmy. Nie...

Dodaj do pakietuLubimyczytać.pl

Zdaję sobie sprawę z tego, że to poradnik jak zrobić "dobrą" prezentację i aby zrobić fenomenalną trzeba ćwiczyć setki, tysiące godzin. Moim zdaniem warto chociaż trochę.

__________________________

Dziękuję, że to przeczytałeś. Jeśli chcesz się podzielić jakimiś myślami lub mogę coś dla Ciebie zrobić to zapraszam do kontaktu ze mną pod adresem przemyski.michal@gmail.com

Jeśli chcesz dostawać informacje o innych kosmicznych i nie tylko ciekawostkach - to zapisz się do mojej listy mailingowej. ZAPISZ SIĘ KLIKNIĘCIEM

Opowiem wam o przyczynach I motywach stojących za ludźmi, którzy dążą do tego, aby obniżyć koszty lotów kosmicznych. I w jaki sposób możemy w tym uczestniczyć.

Jako gatunek mamy wdrukowaną w nas potrzebę przesuwania granic i wzrostu.

Rozpaleni rywalizacją dolecieliśmy na Księżyc.

Zainspirowani i zmuszeni do współpracy zbudowaliśmy Międzynarodową Stację Kosmiczną.

Pełni strachu i i przerażeni konceptem wymarcia naszego gatunku zaczęliśmy czynić kroki, aby jak najszybciej skolonizować kosmos.

Zirytowane brakiem postępu jednostki będące jednocześnie sprawnymi biznesmenami zrozumiały co trzeba zrobić, aby ziściło się to co powinno. Lot w kosmos musiał stać się tani.

Rakietowi miliarderzy - Elon Musk, Jeff Bezos oraz Richard Branson.

Ich nazwiska są niesamowicie głośne i znajdują się na ustach wielu ludzi. Mieszają wielkimi chochlami podekscytowania eksploracją kosmosu w swoich wielkich zbiornikach paliwa z utleniaczem. Ich samych napędza frustracja obecnym stanem oraz brak postępu. Są oczarowani wizją przyszłości. Wzięli więc sprawy w swoje ręce i zaczęli działać. Zmieniają atomy i kod w technolgię, która zapewni nam drogę do kosmosu.

I idzie im to niesamowicie sprawnie. Rozpoczęli nowy wyścig kosmiczny, z powodu którego wielu ludzi zainteresowało się tematem. Posucha w temacie inspiracji się zakończyła. Zapewne wielu z was odczuwa to samo. Ekscytację tym, że wreszcie zaczyna się coś dziać. I dziać będzie się coraz więcej. Lądowanie rakietami, mimo iż widowiskowe, jest dopiero początkiem.

1. Elon Musk pragnie zbudowac kolonię na Marsie. Głeboko wierzy, że pomoże to uratować to naszą cywlizację. I przy okazji zapewne chce stworzyć samopodtrzymujący się system transportowy w Układzie Słonecznym.
2. Jeff Bezos chce wynieść jak największą część przemysłu w kosmos, aby Ziemia stała się jednym wielkim rezerwatem przyrody. Cel szczytny, co nie zmienia faktu iż jest biznesmenem i planuje na tym zarobić jeszcze więcej.
3. Sir Richard Branson - jest najcichszy medialnie (a przynajmniej osobiście najmniej o nim słyszę). Na stronie Virgin Galactic możemy przeczytać, że celem firmy jest zwiększenie dostępności kosmosu dla ludzi, walka z podziałami oraz rozwój nauki.

Każdy z nich ma cel i każdy z nich go realizuje. Przekraczają granice, które nas ograniczają jako gatunek. Tworzą technologię oraz procesy, które są kamieniem węgielnym dla naszej obecności w kosmosie.

Sprawny i tani transport w konkretne miejsce jest wymogiem, aby dalej się rozwijać w tym miejscu. Miasto z milionem mieszkańców na Marsie według Muska wymaga 1000 statków Starship służących przez 20 lat.

Również tani i sprawny transport w kosmos jest niezbędny aby spełnić cel Jeffa Bezosa. Chce on, aby w kosmosie żyło i pracowało bilion ludzi (nasz bilion, czyli 1 000 000 000 000) i Ziemia stała się rezerwatem przyrody. Z kolei cały przemysł ma zostać wyniesiony w kosmos.

W przypadku Sir Richarda Bransona, tak zgadliście, również niezbędny jest tani i sprawny transport w kosmos, aby wynosić w niego jak najwięcej ludzi. Pozwoli im osiągnąć swój, jakim jest niwelowanie podziałów, inspirowanie ludzi oraz rozwój nauki.

Czy wiecie co dawno temu dawno umożliwił sprawny i tani transport? Drogi. A dokładnie starożytne rzymskie drogi. Łatwość przemieszczania się dla wojska i kupców. A również przeciętnych ludzi. Scieżki, którymi można podążać.

Rzym poszerzył wtedy swoje granice i horyzonty. Zbudował nową cywilizację, na której wciąż mocno się opieramy.

W tym wypadku moim zdaniem będzie podobnie. Tanie loty w kosmos otworzą naszemu gatunkowi zupełnie nowe możliwości. Spora część z nas słyszała, że już za chwilę, tuż za rogiem stoją naukowcy i inżynierowie, którzy zbudują bazę na Księżycu, bazę na Marsie, zaczną wydobywać materiały z asteroid. Tylko, że to wszystko jest bardzo drogie. Potrzeba było współpracy wielu państw, wiele lat oraz mnóstwo pieniędzy, aby zbudować Międzynarodową Stację Kosmiczną.

A za kilka lat, gdy już ciężkie rakiety wielokrotnego użytku będą w pełni operacyjne i będą w stanie wynosić dziesiątki i setki ton materiałów w kosmos za jednym razem - wyniesienie takiej stacji kosmicznej wielkości ISS będzie w zasięgu wielu dużych firm czy nawet pojedyńczych ludzi.

Dostęp do kosmosu tanieje. Pozwoli nam to osiągnąć przyszłość, która była nam obiecywana od dziesięcioleci.

Bierzemy udział w wydarzeniach, które zmienią skalę naszych pozaziemskich działań. Jako gatunek głodny bycia pionierami i przekraczania kolejnych granic jesteśmy w stanie wiele zainwestować oraz wiele znieść, aby pchnąć naszą obecność dalej. Wydarzenia o takiej skali, które nas czekają nie są jednak bezprecedensowe.

Początek XXI wieku przyniósł nam wiele gwałtownych zmian.

Jedną z nich, której właśnie jesteśmy świadkami to nabierający rozpędu proces obniżenia kosztu lotów kosmicznych.

XV wiek. Krzysztof Kolumb zebrał fundusze, przekonał odpowiednich ludzi i wyruszył w podróż. Pomińmy tutaj moralnie wątpliwe decyzje dotyczące wielu kwestii oraz pierwszeństwo, jeśli chodzi o samo odkrycie Nowego Lądu i skupmy się na na czymś innym.

A mianowicie na możliwościach. Po pionierskiej wyprawie nastąpiła kolejna. A następnie kolejna. I kolejna. W tamtych czasach ówczesna Europa była już całkiem stabilna. Były sobie granice, otyli królowie siedząc na tronach przepychali się o kawałki ziemii. Przepych i stagnacja.  

I wtedy wchodzi Kolumb cały na biało i informuje świat, że jest nowy ląd. Jeszcze nie zagospodarowany (No tylko przez Indian, ale nie powinni sprawiać problemów. Mamy przecież błogosławieństwo z góry). Pełno zasobów. Złoto. Przyprawy. Ale najważniejsze - ziemia. Najodważniejsi i najbardziej przedsiębiorczy ludzie mogli tam popłynąć i rozpocząć nowe życie. Bez starych ograniczeń.  

Ameryka stała się kolebką rozwoju. Nowe koncepty miały przestrzeń by rosnąć i się rozwijać. Mimo swoich problemów, nadal przyciąga i inspiruje. Kraj wielkich możliwości.

A jak będzie z Marsem/kosmosem ogólnie?

Robert Zubrin w swojej książce Czas Marsa używa porównania kolonizacji Marsa do odkrycia Ameryki. Wpływ będzie taki sam albo nawet większy. Tylko tym razem ludzie mają trochę lepsze standardy moralne i raczej nie spotkamy żadnych obcych istot...

Cywilizacja kosmiczna będzie miejscem, gdzie indywidualiści i wizjonerzy mieli będą mieli podatny grunt aby realizować wielkie rzeczy.

Tym razem mamy jednak okazję nauczyć sie na starych błędach i stworzyć nową, kosmiczną cywilizację która będzie wyznawać wartości które uznajemy za odpowiednie.

No dobrze, ale co mam z tym wspólnego?

Czytasz własnie tego posta. I już malutką odrobinkę bierzesz udział w całym tym kosmicznym przedstawieniu. Jako pasjonat eksploracji kosmosu chłoniesz i rozprzestrzeniasz ideę. Uważam, że jesteśmy niewielką częścią społeczeństwa, która ma możliwość i potencjał rozpalić tłumy. Uświadomić innym, że w sumie nie mamy innego wyjścia niż skolonizowanie kosmosu. Uświadomić innym, że kosmos jest groźny i piękny. I gdy użyjemy dróg zbudowanych przez rakietowych miliarderów na podstawie ścieżek agencji kosmicznych to będziemy w stanie do niego sięgnąć.

A jakie działania mogę podjąć jeszcze?

Może się okazać, że dużo. Często okazuje się, że firmy z losowych branży takich jak produkcja bielizny czy śrubek mają kompetencje, które pozwolą im wejść do branży kosmicznej. A może w Twojej firmie/startupie można wykorzystać dane satelitarne, co pozwoli ulepszyć produkt? A może jesteś producentem oprogramowania? Software w kosmosie jest niezbędny. A może grafikiem? Możesz projektować interfejsy albo materiały promocyjne. Opcji jest mnóstwo i praktycznie wszystko da się wmiksować w branżę kosmiczną.

Możesz też pomóc tak po prostu - w postaci chociażby wolontariatu. Z całego serca polecam European Rover Challenge. Wymaga sporo wysiłku. Jest mało snu. Ale zadowolenie z tego, że dokładasz swoją cegiełkę do przyszłych robotycznych misji kosmicznych jest niesamowite. Pomagasz ludziom, którzy w przyszłości będą budować roboty poruszające się w kosmosie i innych planetach! W tym roku nawet mnie doceniono bardziej i dostałem medal :P

Możesz również zorganizować kosmiczny event w swojej okolicy. (Kryptoreklama Kosmogadki) Albo iść oglądać gwiazdy z lokalnym kołem astronomicznym. Albo samemu zorganizować taki wyjazd. Możesz propagować wiedzę o kosmosie wśród młodszych i pomóc zainspirować młode pokolenie. Może to Twój siostrzeniec lub siostrzenica zbudują napęd nadświetlny? :P Kto wie.

Obiecaj sobie i mi, że będziesz się starać. Moim zdaniem fajnie jest, jak ludzkość ma większe szanse na przetrwanie niż jak ich nie ma.

Dziękuję, że to przeczytałeś. Jeśli chcesz się podzielić jakimiś myślami lub mogę coś dla Ciebie zrobić to zapraszam do kontaktu ze mną pod adresem przemyski.michal@gmail.com

Jeśli chcesz dostawać informacje o innych kosmicznych i nie tylko ciekawostkach - to zapisz się do mojej listy mailingowej. ZAPISZ SIĘ KLIKNIĘCIEM